Dhuna që na bënë njerëz

Rrëfimi mbi kënaqësinë e ushtrimit të dhunës dhe ndjenjes fantastike prej një të dhunuari.

Nuk ka të bëjë me seks. As me ushtrimin e dhunës. Është cështje e nënvetëdijës. E atyre mendimeve që na bëjnë njerëz.

563688_10151283656822409_1472152333_n

Diqysh është e pashpjegueshme ndjenja kur kthehesh te baza. Të sublimja, kur njeriu është brenda katër mureve të tij. Izolimi e bënë njeriun të shperthej. E ne nuk e duam izolimin. Ne e thyejmë atë duke përdorur forcën njerëzore apo pjellë të njeriut për të dalë nga izolimi. Këtë e arrijmë qysh në minutën e parë si njeri. Kur dalim nga izolimi nëntëmujor ne qajmë. E shpërthejmë “murin” e vaginës dhe kjo nuk është aq e lehtë. Fakti se njerëz të tjerë asistojnë që të sjellin në jetë një njeri tjetër është i majftueshëm për të argumentuar vajin që bëjmë me të dalë në hapësirën e re, botën, universi ku gjithcka ndërtohet mbi vajin. E vaji është shpërfaqje e zorit. Zori është I mirë edhe I keq. Port ë dyja janë prodhim i dhunës. Ndryshon vetëm mënyra sesi është dhënë-marrë ajo dhunë. Por nuk ndryshon gjendja e njeriut. Është kënaqësia ajo që na bashkon të gjithfëve. Ne kënaqemi në të dyja rastet. Përderisa e durojmë.

 

… megjithatë ka të bëjë me seksin. Me atë seks që shfryhesh si njeri. 

 sex

Një shoqe më pat thënë se nuk e cilëson seksin seks përderisa partneri i saj nuk ia kris dy tri shpulla bythëve. “Diqysh është ndjenjë shumë e mirë me qenë nën sundimin e dikuj tjetër”, më thoshte ajo. Në fakt nuk ka të bëjë asgjë më sundimin si term I mbikqyrjes me zor të tjetrit. Ka të bëjë me ndjenjën e kënaqësisë kur dorëzohesh tek tjetri. Meqënse me pikë të qejfit njerëzëve ju vjen marre më kërku kontroll nga dikush tjetër, përdoret taktika e kundërshtimit të saj. E bëjmë publikisht duke thënë se duhet të jemi paqësor. Në politikë, në luftë, në raport me tjetrin, me vetën, me gjtihcka. Por vetëm e themi. Ne na pëlqen ndjenja e të qenit të tortuar. Kjo na pjekë. Na bënë më të fort për të shpërthyer. Rrahim tjetrin se është i pafuqishëm dhe kënaqemi me “fuqinë tonë”. I pafuqishmi reagon duke përdorur edhe ai dhunën që e posedon. Teksa merr shumë boksa fytyrës ndjen dhimbje por ajo shpejt kalon kur ai e jep një boks. Mësuesi kënaqet teksa me dhunë dëshiron qetësi 100 për qind në klasë. Nxënësit mbajnë qetësi por flasin me të vogël. Ju duket më kënaqësi ajo formë e komunikimit nën rrezik. Pra kënaqemi nën torturë.

Të qenit nën torturë, dhunë, presion, apo nën kontroll na jep fuqi për t’i hequr qafe dhunën brenda vetës që dëshirojmë ta ushtrojmë mbi tjetrin. Pra ose vendosemi në rolin e “mazohistit” që kënaqet tek dhunohet dhe “sadistit” që kënaqet kur dhunon.  

Një regjisore iraniane kishte thënë se “dikatatura në Iran I ka dhënë asaj fuqi për të bërë filma të mirë”. Filma nën dikaturë. Kur ajo përdorte fjalën “filma të mirë” nuk nënkuptonte kinematografinë por mënyrën e të jetuarit duke prodhuar gjëra të mira nën presion. Kur shohim protestues të dhunuar qohemi kundër saj. Kënaqemi që reagojmë për dikë që është dhunuar. E urrejmë atë që ka dhunuar. E themi këtë, teksa kënaqemi që po themi dicka kundër dhunuesit. Dëshirojmë ta dhunojmë duke I treguar sesa dhunues është.

 

… “kemi vrarë Bin Ladenin”

 559958_10151319992637409_325843944_n

Nga shtëpia me ngjyrë të paqes ne marrim mesazh se kemi vrarë atë që ka vrarë. Fakti që ai ka vrarë na ka bërë ta vrasim. Nëse ai do të ishte paqësor ne nuk do të kënaqeshim. Do të jetonim në varfëri shpirtërore. Njeriu nuk e pëlqen jetën pa presion. Nuk di të gjindet në shoqëri e as brenda vetës. Kur nuk na pëlqen dicka në televizor ne e shajmë atë. E hedhim edhe teledirigjuesin për toke sepse ai na dhunon kur nuk punon. Të dy parët, njerëzorja dhe teknoligjia e krijuar nga njeriu, kënaqen teksa dhunojnë njëri tjetri. Kjo I bie që ne kemi shpikur mjete për të dhunuar vetën. Duke mos na mjaftuar dhuna e tjetrit njeri ndaj nesh, sepse jemi egoist ndaj sojit tonë, ne shpikim mjete për t’i dhuruar vetës kënaqesinë e dhunës.

Ne “derdhemi” më lehtë kur japim shpulla bythëve. Duket banale, megjithatë kjo shpërfaqë kënaqësinë e të qenit nën tortorë. Pra jetojmë duke e ditur këtë. Dhe kënaqemi. Bëjmë filma të mirë teksa jemi nën dhunë. Bëjmë muzikë nën dhunë. Kur shahemi tregojmë dhunë se e thojmë me një intonacion që e tregon brutalitetin. Megjithatë edhe ai që përmes sharjeve merr selam “ se nana ka me ju qi fort” por edhe ai që dëshiron “ ta qij atë nanë aq shumë” përjetojnë kënaqësi. Kënaqemi me pamje të dhunës. Me atë ndjenjë nuk ka. E kjo na bënë njerëz.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s